Dag 1: We zijn er!!!

Na een totale vlucht van 12 uur zijn we dan eindelijk in het hotel aangekomen maar laten we bij het begin beginnen.

Om 4, 5, 6 uur wordt ik wakker kijk op de klok en kom vervolgens tot de conclusie dat we nog niet op reis mogen. Als om 7 uur de wekker dan toch eindelijk gaat ben ik ook klaar wakker en 2 over 7 sta ik wel aangekleed naast het bed (daar kan een brandweerman nog wat van leren). Als Erica ook opstaat kijken we elkaar aan en dan komt het besef...........we gaan naar Amerika. Ons hele leven dromen we al van een reis naar Amerika en ondanks dat we ons niet totaal mengen in de Amerikaanse cultuur is dit toch een droom die uitkomt.

De koffers zijn al 3 dagen ingepakt dus na de katten uitgebreidt geknuffeld te hebben verlaten we dan toch het flatje om deze voor 2 weken in te ruilen voor een hotelkamer met airco.

De ouders van Erica willen graag onze auto lenen deze vakantie en dat is geen probleem als ze ons eerst even naar Schiphol willen brengen, zo hebben we er allebei wat aan.

Dus rijden we eerst naar de ouders van Erica om vervolgens met zijn 4-en door te gaan naar Schiphol. Hier aangekomen besluiten we eerst nog ff een kop koffie te drinken bij een gezellig Italiaans koffietentje en als ik merk dat ik mijn kopje niet stil kan houden moet ik eerlijk bekennen dat de zenuwen ook bij toe beginnen te slaan.

Na de koffie is het dan tijd voor inchecken en afscheid nemen. Helaas krijgen we geen upgrade naar Business class maar het afscheid valt toch zwaar.

Als dit alles dan eenmaal achter de rug is en we de douane doorzijn lijkt het wel of we onze zenuwen achter hebben gelaten want ineens komt de vakantiestemming erin.

Om Amerika in te mogen zijn bepaalde procedures van toepassing waaronder het invullen van een zogenaamd tijdelijk visum. Dit is een groen en een wit met blauw papier waar je best een hoop gegevens op in moet vullen, nu kan dit natuurlijk tijdens de vlucht (die duurt toch 8 uur) maar aangezien het schrijven vrij lastig gaat op een klaptafeltje in een  vliegtuig besluiten we er rustig voor te gaan zitten bij de gate en het aldaar in te vullen.

Na deze hele vragenlijst ingevuld te hebben is het al bijna tijd om ons naar de gate te bevinden waar we ondervraagt worden over onze bagage (heeft u deze zelf ingepakt? Neemt u etenswaren mee ? enz.). Ook dit proces doorlopen we en we spoeden ons naar de detectorpoortjes. Als we hierdoor zijn worden onze schoenen ook nog aan een grondige inspectie onderworpen zowel binnen als buiten en ik dacht dat ik een rotbaantje had.

Ik probeer nog even gauw een foto te maken van het inmens grote vliegtuig wat ons naar onze eerste bestemming zal brengen te nemen maar wordt abrupt teruggefloten door een douanebeamte die mij verteld dat het niet toegestaan is om foto's te nemen na de douanecontrole. Ik besluit het lot te accepteren die ene foto heb ik nou lekker toch al en voor we het weten zitten we in het vliegtuig.

Nu moet ik vertellen dat we tot nu alleen chartervluchtjes van max. 3 uur gemaakt hebben maar wat een verschil zeg. Om bij onze stoelen te komen moeten we eerst 10 minuten door het vliegtuig heen lopen langs de Business Class, Comfort Class, First Class, Economy plus Class en vervolgens de veeschuur waar onze stoelen zich bevinden.

Tijdens de vlucht vermaken we ons prima met een keuze van 6 films die afgespleed worden in een schermje wat bevestigd is in de stoel voor ons. We worden tijdens deze vlucht ook totaal in de watten gelegd wat betreft eten en drinken niets is te veel.

Als we dan na 8 uur in Washington landen zijn we toch blij dat we weer met beide voeten op de grond staan en we gaan op weg naar onze laatste procedure om het beloofde land binnen te komen....de immigratiedienst. We waren al gewaarschuwd om vooral geen grapjes te maken tegen deze mensen en we gaan keurig in de rij staan.

Terwijl we staan te wachten besluiten we ff aan elkaar te blijven klitten voor als er moeilijke vragen gesteld worden. Erica is als eerste aan de beurt en ik loop er vrolijk achteraan. De immigratieofficier ziet het vanuit zijn ooghoeken gebeuren kijkt op het formulier wat Erica aan hem overhandigt en Vervolgens vindt de volgende conversatie plaats:
- Hoort deze man bij uw familie?
- Ja zegt Erica
- Bent u getrouwd dan?
- Nee
- Dan hoort deze man niet bij uw familie en moet hij plaats nemen achter de gele lijn.

Ik sputter nog een beetje tegen maar kom er al gauw achter dat er niet te dollen valt met deze mensen en besluit toch maar gauw een stapje naar achter te doen voordat we allebei op het vliegtuig terug naar Nederland gezet worden. Als ik daarna aan de beurt ben kom ik erachter dat het akkefietje van net het humeur van de officier niet ten goede is gekomen. De papieren worden uit mijn handen gegrist er wordt gewezen op een scannertje waar ik mijn wijsvinger op moet leggen en er wordt een foto van me genomen. 1 voordeel is wel deze man is mij inmiddels zo zat dat lastige vragen achterwege blijven deze keer.

Lichtelijk ontgoogcheld komen Erica en ik elkaar weer tegen in de hal daarna waar we op onze bagage wachten omdat de Amerikaanse authoriteiten willen dat je zelf je koffer de grens over draagt. Zo gezegd zo gedaan we pakken onze koffers lopen 10 meter en geven de koffers weer af om ze vervolgens (hopeliijk) weer in Orlando terug te vinden.

Dan zijn we toch in Amerika, we zijn approved (goedgekeurd) en mogen dus 30 dagen blijven...jammer genoeg hebben we maar geld genoeg voor 2 weken maar we doen het er maar mee. Om een beetje in te blenden in lokale gewoontes besluiten we van start te gaan met een echte Amerikaanse milkshake. Dit wordt geserveerd in een piepschuime beker waar een rietje in geprikt zit. Het nut van dit rietje ontgaat mij totaal aangezien de slagroom, roomijs, diepvriesaardbijen-substantie zo dik is dat het onmogelijk door een rietje naar  binnen te krijgen is. We besluiten ons rietje te gebruiken om te lepelen en als we dit op hebben proberen we het thuisfront te bereiken om te melden dat we aangekomen zijn. We proberen van alles maar niks werkt dus we sturen een sms en hopen dat die aankomt.

Dan is het tijd om in te stappen in het 2e vliegtuig. Deze vlucht verloopt als een gemiddelde busreis dat wil zeggen: hobbelig, weinig service maar je krijgt waar je voor betaald, een vlucht naar Florida. Als we hier uitstappen zijn we helemaal dood. We zijn inmiddels zo'n 15 uur onderweg en met het tijdsverschil meegerekend 23 uur. Als we de roltrap afgaan om onze koffers te pakken staat de limousinechauffeur al klaar met een bordje met onze naam erop.

Kijk dat is nou nog eens aankomen. We hoeven de koffer zelf niet meer te pakken alleen maar aan te wijzen en vervolgens lopen we naar buiten waar onze limo staat. Als we buiten komen staat er een oude verotte zwart/grijze limousine waar de spiegels van vastgeplakt zitten met duct-tape maar gelukkig is dit niet onze limousine om de hoek staat een schitterende witte glanze limousine met neon en minibar en zo wil het dus dat we om 9 uur s'avonds (leuk zeg tijdsverschil) met een limousine afgezet worden bij een budget hotel midden in het toeristische centrum van Orlando.

We checken in gaan naar de kamer en na onze goedkeuring pakken we de koffers uit we stappen onder de douche en willen net naar bed gaan als ik Erica hoor vragen waar de videocamera is, uhhhh die zal nog in de limousine liggen als ie niet op de hotelkamer is. We gaan meteen op zoek naar het telefoonnummer van de maatschappij en als we dat eindelijk gevonden hebben herinner ik me ineens dat ik die samen met de fotocamera en de toegangspassen voor Disney in de kluis op de kamer heb gelegd. We kunnen er niet om lachen door de moeheid en besluiten snel ons bed in te gaan op naar een lange eerste nacht in Amerika

Groetjes

Jeroen en Erica